حسین سناپور در نشست “کتاب و سینما” گفت: کسانی که با سینما آشنایی ندارند، معمولا انتظار دارند فیلم دقیقا شبیه داستان آن‌ها باشد اما این نگاه درستی به اقتباس نیست. سینما زبان مستقل خود را دارد و فیلمساز باید بتواند برداشت خود را از یک اثر ادبی ارائه دهد. 
او ادامه داد: رمان «بامداد خمار» متعلق به حدود ۳۰ سال پیش است و اکنون تازه سریال آن ساخته شده است؛ همچنین درباره رمان «سووشون» نیز چنین اتفاقی رخ داده است درحالیکه ساخت چنین آثاری که برگرفته از رمان است باید سال‌ها پیش صورت می‌گرفت و می‌بینیم که با وجود گذر زمان باز مخاطب پسند نیز بوده‌اند.

وی با تمجید از چنین اقتباسهایی ادامه داد: به یاد ندارم کتاب‌هایی که تیراژ خوبی داشته‌اند به آثار سینمایی یا تصویری موفقی تبدیل شده باشند درحالیکه آثار پرفروش ادبی می‌توانند ظرفیت مناسبی برای جذب مخاطب در سینما و شبکه نمایش خانگی داشته باشند.

نویسنده‌ی رمان‌های “دود” و “سپیدتر از استخوان” خاطرنشان ساخت: برای اقتباس‌های سینمایی و تلویزیونی به تهیه‌کننده‌هایی نیاز داریم که هم ادبیات هم سینما و هم بازاریابی را بشناسد اما تربیت چنین تهیه‌کننده‌هایی کار ساده‌ای نیست و دشواری‌های خاص خود را دارد و اینکه بالاخره پلتفرم هایی مثل نماوا و شیدا توانسته اند با حمایت از یک زوج سینمایی-نرگس آبیار و محمدحسین قاسمی- دو رمان سووشون و بامداد خمار را به سریال بدل کنند، اتفاق مثبتی است و باید درباره بسیاری از رمان‌های مشهور دیگر اتفاق بیفتد.

برنده‌ی جایزه ادبی مهرگان برای رمان “نیمه غایب” گفت: من معتقدم هر کتاب داستانی مشهوری می‌تواند تبدیل به فیلم شود. برخی قصه‌ها از کشش بیشتری برای مخاطب برخوردار هستند اما آثار ذهنی و قصه‌هایی که خوانش آن‌ها دشوارتر است نیز می‌توانند به فیلم‌های خوبی تبدیل شوند. برای مثال زمانی که من کتاب «باشگاه مشت‌زنی» را خواندم، شگفت زده بودم که چطور ممکن است چنین اثر دشواری را به گونه‌ای درخشان تصویر کرد؟ و یا رمان‌هایی مانند «صد سال تنهایی» اگر به اثر سینمایی تبدیل شوند، شاید به اندازه پنجاه درصد هم نتوانند حق مطلب را ادا کنند اما با این وجود بر مبنای این اثر داستانی، سریالی ساخته شد که دیدنی بود و یا «خشم و هیاهو» نیز اثری دشوار است که با این وجود به فیلم سینمایی برگردان شده است.

سناپور در خصوص آثار اقتباسی سینمای ایران در سال‌های دور نیز خاطرنشان کرد: ماندگارترین آثار سینمای پیش از انقلاب در ایران نیز فیلم‌هایی هستند که بر اساس آثار داستانی ساخته شده‌اند؛ قصه‌هایی که امروز بعید است فیلمسازی به سراغ آن‌ها برود. به عنوان مثال «شازده احتجاب»، «آرامش در حضور دیگران» و یا «آشغال‌دونی» که تبدیل به فیلم «دایره مینا» شده است. این ها آثاری هستند که اگر مطالعه کنید بعید است به این نتیجه برسید که می‌توانند تبدیل به فیلم شوند اما بر مبنای این آثار که عموما خواننده‌های عام نیز نداشتند، آثار ماندگاری تولید شد که پس از سال‌ها هنوز هم محل رجوع به شمار می‌روند.